…do muzeum? Naturalnie! Odetchnij w Muzeum Ziemi Bieckiej

Autorzy

Projekt „…do muzeum? Naturalnie! Odetchnij w MZB” zrealizowany został w Muzeum Ziemi Bieckiej przez Aleksandrę Wańczyk, absolwentkę programu „Kioski troski”.

Aleksandra Wańczyk

Aleksandra Wańczyk

Muzeolożka, certyfikowana asystentka osób z niepełnosprawnością, absolwentka studiów podyplomowych z zakresu resocjalizacji i socjoterapii. Członkini ICOM Polska, Stowarzyszenia Forum Edukatorów Muzealnych i Stowarzyszenia Muzealników Polskich. Czynna muzealniczka, realizatorka warsztatów i aktywności związanych z inkluzją społeczną i arteterapią, koordynatorka wolontariatu. W ramach Szkoły Doktorskiej Uniwersytetu Ignatianum w Krakowie realizuje temat „Muzeum jako trzecie miejsce osób wykluczonych społecznie”.

Opis

Koncepcja „trzeciego miejsca” stworzona przez Raya Oldenburga zakłada, że oprócz domu i pracy każdemu z nas potrzebna jest jeszcze jedna przestrzeń – neutralny grunt, miejsce wspólnotowe, strefa nawiązywania relacji i odpoczynku. Tym właśnie może być muzeum. Podobnym tropem podążyła Aleksandra Wańczyk, która opracowała koncepcję projektu „…do muzeum? Naturalnie! Odetchnij w Muzeum Ziemi Bieckiej”.

Działanie skierowano do osób, które szczególnie potrzebują wsparcia społeczności lokalnej, miejsca wytchnienia i czasu dla siebie – opiekunek i opiekunów osób niesamodzielnych. Jak mówi Aleksandra: „Ich dobrostan potraktowaliśmy jako nadrzędny element inicjatywy – rozpoznane potrzeby tej grupy i sugestie wynikające ze specyfiki pracy były czynnikiem determinującym formę i częstotliwość spotkań w taki sposób, by zapewnić najwyższy komfort psychiczny”.

Cykl składał się z sześciu spotkań, podczas których mała społeczność osób o podobnych doświadczeniach i potrzebach wzięła udział w działaniach: wymieniała się wiedzą na temat roślin podczas spacerów botanicznych, odkrywała na nowo bieckie peryferia, czy spotkała się na wystawie grafiki. Ważne było, aby uczestniczki – były to wyłącznie kobiety – wzięły udział w całym cyklu, by możliwe było zbudowanie zaufania, więzi i kontynuowanie działań w przyszłości.

Pytania do refleksji

Jak poznać potrzeby opiekunów i opiekunek?
Jakie wyzwania emocjonalne, społeczne i fizyczne są dla nich najbardziej obciążające?
Jakie formy wytchnienia są dla nich realnie dostępne, a jakie niedostępne?
Jak włączymy grupę w proces współtworzenia cyklu, czy jesteśmy w stanie zaplanować cały proces na tyle elastycznie, by dostosować się do trybu funkcjonowania uczestników?
Jak zapewnić sobie wsparcie osoby wykwalifikowanej, doświadczonej w temacie opieki nad osobami zależnymi. Czy mamy gotowość do poszerzania wiedzy na ten temat?
Czy „ruszymy” z cyklem, jeśli zgłoszą się dwie osoby lub nawet jedna?
Czy mamy wsparcie instytucji, w tym finansowe, choćby na zakup materiałów?
Jak stworzyć atmosferę sprzyjającą zatrzymaniu się, regeneracji i rozmowie?
Czy umiemy sami o siebie zadbać i zapewnić wytchnienie?

Kroki do wykonania

Możesz pobrać PDF ze szczegółowym scenariuszem, który ułatwi Ci realizację projektu w Twojej instytucji.

Inne praktyki

Wietrzny Telefon. Miejsce do rozmów z tymi, których nam brakuje

Mazowiecka Szkoła Zdrowienia

Kulturalne Centrum Samopomocy

Przewijanie do góry