„Kioski Troski” przyszły do mojej głowy jako pomysł na połączenie zasobów i mocy kultury z potrzebami i niewidocznością osób doświadczających kryzysów zdrowia psychicznego. Pracując od lat w kulturze wiem jaką ma moc odpowiadania na ważne wyzwania. Są na to też badania! To działa. Lubię łączyć zasoby z potrzebami – tak się rodzą innowacje. A ich w obszarze zdrowia psychicznego bardzo potrzebujemy.

Na kurs „Kioski Troski” zgłosiłam się dlatego, że uważam, że psychoedukacja i zdrowie psychiczne jako takie to jest nadal temat tabu i myślę, że ważne, żeby był obecny szczególnie w instytucjach kultury, do których ludzie przychodzą często po to, żeby odetchnąć.

Zabieram ze sobą dużą dawkę wiedzy, konkretne rozwiązania, fajne narzędzia, wiele inspiracji, a przede wszystkim relacje poznanych ludzi. Dowiedziałam się o instytucjach, które stosują fajne rozwiązania. Zaprzyjaźniliśmy się i będziemy się sieciować, współpracować w sprawie dobrego flirtu psychologii i kultury.

Kurs poleciłbym chyba wszystkim osobom, które pracują w kulturze, a im dłużej pracują w kulturze, tym bardziej poleciłbym ten kurs.

Myślę, że kwestia zdrowia psychicznego w instytucjach kultury tak w zespołach, jak i w myśleniu o odbiorcach, jest kolejnym krokiem, który powinniśmy wykonać po przygotowywaniu działań dla osób z różnego rodzaju niepełnosprawnościami. Wciąż i wciąż jest mnóstwo do zrobienia, ale ten temat jest już bardziej oswojony niż kilka lat temu. A teraz, co możemy zrobić więcej i jakie kolejne grupy możemy do naszych instytucji zaprosić? To jest pytanie, na które uzyskałam odpowiedź.

Czuję, że kultura może pomagać, powinna pomagać, ale nie musi pomagać. Tak jak dana osoba może pomóc, ale nie musi pomóc, nie musi brać odpowiedzialności za cudze emocje, ale kultura jest też po to, żeby mówić.

Na kurs zapisałam się, ponieważ dotyczy on ważnych społecznie problemów. Kwestia zdrowia psychicznego to jest problem, który dotyka nas wszystkich na wszystkich poziomach, na poziomach pracownika, rodzica, dziecka, młodzieży i jest to problem bardzo ważny społecznie.

„Kioski Troski” poleciłabym każdemu. Uważam, że jest to kurs, szkolenie i spotkanie i warsztaty, którego powinniśmy doświadczyć wszyscy jako pracownicy instytucji kultury, niezależnie od tego, czym na co dzień się zajmujemy. Przede wszystkim dlatego, że kryzysy psychiczne to jest temat, który nie dotyczy wyłącznie naszego życia zawodowego, ale również życia prywatnego.

Cykl „Kioski Troski” poleciłabym na pewno dyrektorom instytucji kultury, bo jest to wiedza, która pozwala nam lepiej projektować pracę, dbać o zdrowie psychiczne i dobrostan pracowników. To jest dzisiaj bardzo duża potrzeba. Ale poleciłabym także i pedagogom teatru i pracownikom, którzy pracują na odcinku z odbiorcami, czyli działom rozwoju publiczności, tak, aby mogli dobrze projektować działania dla odbiorców.

Co biorę dla siebie z „Kiosków Troski”? Taką świadomość tego, jak bardzo właśnie kultura na wielu poziomach, bo jesteśmy i z muzeów, i galerii, i centrów kultury, i bibliotek, i różnych fundacji, jak bardzo duże zapotrzebowanie jest na tą wiedzę odnośnie zdrowia psychicznego i taką empatię, otwartość właśnie na te osoby, które są przeżywające kryzys i po kryzysie.